Περίμενε τα χιόνια ο Σωτήρης Κοντιζάς για να αποσπάσει από τις κουζίνες του και να κάνει μόνο, ασυναγώνιστο πρωταγωνιστή τα ράμεν του. Αυτές τις πληθωρικές, εθιστικές σούπες της Ιαπωνίας, που κοντράρουν στα ίσια την κοτόσουπα με αυγολέμονο της μαμάς που μάς μεγάλωσε. Ο Κοντιζάς, δημιούργησε το Tanpopo στην οδό Αριστείδου και Ευριπίδου και θα σερβίρει μόνο καυτά ράμεν με δώδεκα διαφορετικούς τρόπους, με σταρ σε κάποιες από αυτές τα γκιόζα του (βελούδινα, περασμένα στο τηγάνι dumplings με διαφορετική γέμιση). Οσοι έχουμε γευθεί τα ράμεν του στο Nolan, όσοι τα παραγγέλναμε ξανά και ξανά μέσα στο lockdown από το P.S. Luncheon γνωρίζουμε τα μυστικά της απόλαυσής του.
Τώρα, στην Αριστείδου και Ευριπίδου 2, οι μάγειρες θα τα ετοιμάζουν πάνω από αχνιστές κατσαρόλες, απέναντι θα κάθονται στα μισά τραπέζια όσοι έχουν κάνει κράτηση και στα υπόλοιπα θα κάθεται όποιος τυχερός βρίσκει θέση χωρίς να έχει κλείσει προηγουμένως. Το όνομα του νέου επιχειρηματικού εγχειρήματος είναι δάνειο από την ιαπωνική ταινία του 1985, όπου μια νεαρή μητέρα που έχει ένα μικρό μαγειρείο φτιάχνει το τελειότερο ράμεν που έγινε ποτέ και κατορθώνει να ξεπεράσει τον ανταγωνισμό. Την συνταγή της την δίνει ένας οδηγός φορτηγού. Επίσης tanpopo ονομάζεται στα ιαπωνικά το φυτό ταραξάκος.
Ένα καθαρόαιμο ραμενάδικο στην κοιλιά της πόλης, στο κέντρο της. O Κοντιζάς έχει στο μυαλό του οδηγό σε αυτή την προσπάθεια τον σεφ Ντέιβιντ Τσανκ – όσοι δεν τον γνωρίζετε αναζητήστε τον στο Netflix και θα καταλάβετε γιατί είναι τόσο καθοριστικός για τη γαστρονομία των μητροπόλεων- ο οποίος άνοιξε το Μomofuku στη Νέα Υόρκη το 2004, με την εμπειρία που είχε από τα ramen bar της Ιαπωνίας και της Κορέας. Και μέσα σε ένα χρόνο είχε ήδη χαρακτηριστεί το σημαντικότερο εστιατόριο στον κόσμο.
Ραμενάδικο λοιπόν, από τον Σωτήρη Κοντιζά και ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στον ορισμό του Τσανγκ για την αυθεντικότητα, όπως σημειώνει στο βιβλίο του «Εat a peach». «Τι κάνει κάτι αυθεντικό; Είναι πάντα προτιμότερο να είναι αυθεντικό; Είναι η αυθεντικότητα εχθρός της καινοτομίας; Ειλικρινά όλες αυτές οι ερωτήσεις μου φέρνουν ναυτία, βαριέμαι το όλο θέμα. Όχι επειδή δεν είναι σημαντικό. Είναι σημαντικό. Αλλά επειδή όποτε κάποιος αρχίζει να θέτει ερωτήματα περί αυθεντικότητας και πολιτιστικής οικειοποίησης, το μυαλό μου αρχίζει να περιπλανιέται».
ΠΗΓΗ: iefimerida.gr
