Του Χρήστου Πλακιά
Αν υπάρχει ένας τόπος στην Ελλάδα που λειτουργεί ως αντανακλαστικό κάτοπτρο του εθνικού μας διχασμού, αυτός είναι ο νομός Σερρών. Ένας τόπος βαθιά πολιτικός, που έβγαλε τον μοναδικό ηγέτη της χώρας (πάνω από το… αυλάκι) και στηρίζει “γαλάζιες” κυβερνήσεις, αλλά ταυτόχρονα ένας κάμπος που ζει και αναπνέει με τον ρυθμό της γης. Τα σημερινά πρωτοσέλιδα αποκαλύπτουν δύο παράλληλες πραγματικότητες που αγνοούν επιδεικτικά η μία την ύπαρξη της άλλης.
Η «Γυάλινη» Ελλάδα και η Ελλάδα της Λάσπης
Από τη μία, η «Ελλάδα των Βρυξελλών». Είναι η εικόνα που συζητιέται στα κομματικά γραφεία και στις δεξιώσεις. Εκεί, η είδηση ότι ο Κυριάκος Πιερρακάκης αναλαμβάνει την προεδρία του Eurogroup φαντάζει ως εθνικός θρίαμβος, μια απόδειξη της «κολλαριστής» μας κανονικότητας. Σε αυτό το αφήγημα, οι Σέρρες είναι ένας στρατηγικός κόμβος κοντά στα σύνορα, μέρος μιας Βόρειας Ελλάδας που αναβαθμίζεται ενεργειακά (εις πείσμα των κατοίκων της).
Από την άλλη όμως, υπάρχει η «Ελλάδα του τρακτέρ». Αν κατέβεις από τα έδρανα στα χωριά της Βισαλτίας ή του Δήμου Εμμανουήλ Παππά, η «ευρωπαϊκή προεδρία» ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Εδώ, η πραγματικότητα δεν μετριέται με macro-οικονομικούς δείκτες, αλλά με το κόστος της κιλοβατώρας στα αντλιοστάσια.
Ρύζι, Καλαμπόκι και η Πολιτική του «Κουβά»
Το πρόβλημα στις Σέρρες δεν είναι θεωρητικό. Είναι το καλαμπόκι που έμεινε στα αζήτητα ή πουλήθηκε κάτω από το κόστος, είναι οι ορυζοκαλλιεργητές στον Στρυμόνα που βλέπουν τα λιπάσματα να έχουν γίνει είδος πολυτελείας, την ώρα που το προϊόν τους φτάνει στο ράφι με «καπέλο» 25%.
Η ανάλυση της τρέχουσας κατάστασης αποκαλύπτει μια πικρή αλήθεια: το αγροτικό ζήτημα αντιμετωπίζεται με τη λογική του «κουβά». Το ελληνικό κράτος θυμίζει σπίτι που πλημμυρίζει, και αντί να φωνάξουμε μάστορα να φτιάξει τη σκεπή (δηλαδή το παραγωγικό μοντέλο, τις υποδομές άρδευσης, τα χρέη των ΤΟΕΒ που πνίγουν τον αγρότη), αγοράζουμε κουβάδες (επιδοτήσεις-ψίχουλα) για να μαζέψουμε τα νερά.
Έτσι όμως δεν φτιάχνεις οικονομία, φτιάχνεις σκηνικό επόμενης κρίσης. Και στις Σέρρες, ο ήχος του «αυτόματου πιλότου» της οικονομίας καλύπτεται από τον θόρυβο των μηχανών που ζεσταίνονται ακόμη μια φορά στα μπλόκα.
Η «Μη Κυβερνησιμότητα» ως Σερραϊκό Παράδοξο
Εδώ βρίσκεται η ειρωνεία: Η χώρα που ηγείται από σήμερα της Ευρωζώνης, είναι η ίδια χώρα που τρέμει μήπως κλείσει ο Προμαχώνας. Όταν η πιο συστημική αρθρογραφία αρχίζει να ψιθυρίζει για «μη κυβερνησιμότητα», στις Σέρρες αυτό μεταφράζεται σε κάτι πολύ χειρότερο: σε απώλεια εμπιστοσύνης.
Οι αγρότες μας δεν ζητούν χάρη. Ζητούν να μην πληρώνουν ρεύμα, σαν να είναι βιομήχανοι και να μην φορολογούνται με έμμεσους φόρους 41%, την ώρα που καλούνται να ανταγωνιστούν προϊόντα τρίτων χωρών.
Το Τιμόνι στρίβει από το Χωράφι
Η κυβέρνηση δεν πέφτει, αυτό είναι σαφές. Όμως φθείρεται. Και η φθορά αυτή προέρχεται από τα μικρά, καθημερινά «ρωγμιδιακά επεισόδια». Την ακρίβεια που δαγκώνει τον Σερραίο καταναλωτή, την ανασφάλεια του παραγωγού, την αίσθηση ότι «δεν μας ακούει κανείς αν δεν κλείσουμε δρόμους».
Ας το καταλάβουν στην Αθήνα: Το τιμόνι της χώρας δεν γυρίζει μόνο από τις Βρυξέλλες. Γυρίζει πρώτα από τα χωράφια. Και αυτές τις μέρες, εδώ στον κάμπο, το τιμόνι τρέμει.
πηγή: https://www.anexartitos.gr/serres-otan-oi-vryxelles-pnigontai-ston-strymona
