Έχει τα πιο όμορφα μάτια και ίσως την πιο εντυπωσιακή εμφάνιση στα σερραικά ΜΜΕ αλλά φαίνεται πως δεν θέλει να χρησιμοποιήσει την ομορφιά της ως πλεονέκτημα για την επιτυχία. Πηγαίνει στα ρεποτάζ, μιλά με τους ανθρώπους προσπαθώντας να τους “ξεκλειδώσει” και να βγάλει την καλύτερη δυνατή ιστορία κάθε φορά. Η Σοφία Πάππου ανήκει στη νέα γενιά των δημοσιογράφων που υπηρετούν καθημερινά την ενημέρωση στην περιφέρεια, δίνοντας φωνή στους ανθρώπους και αναδεικνύοντας τις μικρές και μεγάλες ιστορίες του τόπου τους. Με αφετηρία τη Ροδόπολη Σερρών και έντονη αγάπη για ολόκληρη την περιοχή των Ποροΐων, μιλά για τα πρώτα της βήματα στη δημοσιογραφία, τις δυσκολίες του επαγγέλματος, τη σχέση εμπιστοσύνης που έχει δημιουργήσει με τους πολίτες, αλλά και για τη Σοφία πίσω από τις κάμερες και το μικρόφωνο.
Της Ελένης Λαζάρου
Σοφία, ας ξεκινήσουμε από τις ρίζες σου. Από πού κατάγεσαι, πού μεγάλωσες και ποιες είναι οι πιο δυνατές αναμνήσεις που κουβαλάς από τον τόπο σου;
Μεγάλωσα στη Ροδόπολη Σερρών, έναν τόπο που διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα και τις αξίες μου. Η οικογένειά μου αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί το μεγαλύτερο στήριγμά μου.
Η Ροδόπολη θα είναι πάντα το σημείο αναφοράς μου και ο τόπος στον οποίο επιστρέφω με ιδιαίτερη αγάπη. Είναι συνδεδεμένη με την παιδική μου ηλικία, τους ανθρώπους μου και όλες εκείνες τις αναμνήσεις που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα.
Τι σπούδασες και πότε κατάλαβες ότι η δημοσιογραφία είναι ο δρόμος που θέλεις να ακολουθήσεις; Ήταν παιδικό όνειρο ή προέκυψε στην πορεία;
Σπούδασα Δημοσιογραφία, αλλά και Λογιστική, στο ΙΕΚ Σερρών. Η δημοσιογραφία δεν ήταν ένα παιδικό όνειρο. Προέκυψε στην πορεία, όμως από την πρώτη στιγμή που μπήκα στον χώρο της δουλειάς ένιωσα ότι μου ταιριάζει.
Η επαφή με τους ανθρώπους, το ρεπορτάζ και η καθημερινή αναζήτηση της είδησης ήταν τα στοιχεία που με κέρδισαν και με έκαναν να αγαπήσω πραγματικά αυτό το επάγγελμα.
Θυμάσαι την πρώτη σου επαφή με ένα πραγματικό ρεπορτάζ; Πώς μπήκες στον χώρο των τοπικών Μέσων Ενημέρωσης και ποιος σου έδωσε την πρώτη ευκαιρία;
Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με το επάγγελμα ήρθε μέσα από την πρακτική μου άσκηση στο τηλεοπτικό κανάλι «Επιλογές».
Ύστερα από τόσα χρόνια καθημερινής ενασχόλησης, δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο ακριβώς ήταν το πρώτο μου ρεπορτάζ. Υπάρχουν, όμως, πολλές ιστορίες που θυμάμαι σαν να συνέβησαν χθες, κυρίως επειδή συνδέονται με ανθρώπινες και δύσκολες στιγμές.
Πώς είναι για μια νέα κοπέλα να βρίσκεται μπροστά στην κάμερα, να βγαίνει στον δρόμο και να καλείται καθημερινά να μεταφέρει τις ιστορίες των ανθρώπων; Τι σου έχει μάθει μέχρι σήμερα αυτή η δουλειά;
Η δημοσιογραφία δεν είναι ένας εύκολος δρόμος, ιδιαίτερα για μια νέα κοπέλα που μπαίνει σε έναν χώρο με έντονο ανταγωνισμό και πολλές απαιτήσεις. Παράλληλα, χρειάζεται αρκετές φορές να αντιμετωπίσεις και την προκατάληψη που υπάρχει απέναντι στους δημοσιογράφους.
Όμως αυτή η δουλειά με έχει κάνει πιο δυνατή και, ταυτόχρονα, πιο ανθρώπινη. Με έχει μάθει να ακούω, να σέβομαι και να θυμάμαι πάντοτε ότι πίσω από κάθε είδηση υπάρχει ένας άνθρωπος.
Υπάρχει κάποια στιγμή, ένα ρεπορτάζ ή μια δημοσιογραφική επιτυχία για την οποία αισθάνεσαι ιδιαίτερα περήφανη; Κάποια ιστορία που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο ρεπορτάζ για το οποίο να αισθάνομαι περισσότερο περήφανη. Αυτό που με γεμίζει πραγματικά είναι η εμπιστοσύνη που έχω καταφέρει να χτίσω καθημερινά με τους πολίτες και τους συνεργάτες μου.
Μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα σε ένα τροχαίο δυστύχημα για τις ανάγκες του ρεπορτάζ. Ήταν μια πολύ δύσκολη εμπειρία, η οποία μου έδειξε με τον πιο έντονο τρόπο το βάρος και την ευθύνη αυτού του επαγγέλματος.
Πώς είναι να εργάζεσαι ως δημοσιογράφος στην περιφέρεια; Είναι πιο δύσκολο να κάνεις ρεπορτάζ σε μια μικρότερη κοινωνία, όπου πολλές φορές γνωρίζεις προσωπικά τους ανθρώπους για τους οποίους καλείσαι να μιλήσεις;
Η δημοσιογραφία στην περιφέρεια έχει τις δυσκολίες της, όμως αυτό είναι συγχρόνως και ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της.
Το γεγονός ότι γνωρίζεις τους ανθρώπους, τις ιστορίες τους και την καθημερινότητά τους δημιουργεί μια ξεχωριστή σχέση εμπιστοσύνης. Αυτό είναι που αγαπώ στις Σέρρες και γενικότερα στον τόπο μου.
Βέβαια, σε μια μικρή κοινωνία χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή, διακριτικότητα και σεβασμός, καθώς πολλές φορές γνωρίζεις προσωπικά τους ανθρώπους που πρωταγωνιστούν σε ένα γεγονός. Πρέπει να παραμένεις αντικειμενικός, χωρίς ποτέ να ξεχνάς την ανθρώπινη πλευρά κάθε ιστορίας.
Έχεις μπει ποτέ στον πειρασμό να αφήσεις τις Σέρρες και να ακολουθήσεις τη δημοσιογραφική σου πορεία σε μια μεγαλύτερη πόλη, όπως η Αθήνα ή η Θεσσαλονίκη; Τι είναι αυτό που σε κρατά στον τόπο σου;
Δεν θα έλεγα ότι, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση της ζωής μου, με εκφράζει η ένταση και ο τρόπος λειτουργίας ενός πανελλαδικού Μέσου. Προτιμώ την αμεσότητα και την ανθρώπινη επαφή που προσφέρει η τοπική δημοσιογραφία.
Αυτό που με κρατά εδώ είναι οι άνθρωποί μου: η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, αλλά και ο τρόπος ζωής που αγαπώ. Ο τόπος μου αποτελεί βασικό κομμάτι της ζωής και της ταυτότητάς μου.
Λένε ότι η δημοσιογραφία είναι «μικρόβιο» και πως, από τη στιγμή που θα το κολλήσεις, δύσκολα την εγκαταλείπεις. Ισχύει για σένα; Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό;
Η δημοσιογραφία είναι πραγματικά ένα «μικρόβιο». Παρότι τον τελευταίο χρόνο εργάζομαι παράλληλα και σε ένα δικηγορικό γραφείο, δεν μπορώ να την αφήσω.
Είναι κάτι που με γεμίζει, με κρατά σε εγρήγορση και με φέρνει καθημερινά κοντά στους ανθρώπους και στις ιστορίες τους. Ίσως να μπορώ να ασχοληθώ και με κάτι διαφορετικό, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη δημοσιογραφία.
Πίσω από τη δημοσιογράφο Σοφία, ποια είναι η Σοφία της καθημερινότητας; Τι αγαπάς να κάνεις όταν κλείνουν οι κάμερες και αφήνεις κάτω το μικρόφωνο;
Πίσω από τη δημοσιογράφο Σοφία υπάρχει μια πιο αυθόρμητη και ευδιάθετη πλευρά μου. Όταν κλείνουν οι κάμερες και αφήνω το μικρόφωνο, απολαμβάνω τις απλές στιγμές της καθημερινότητας, αυτές που με ηρεμούν και με γεμίζουν.
Αγαπώ τη γυμναστική, κάνω πιλάτες και περπάτημα, ενώ φροντίζω να περνάω ποιοτικό χρόνο με τους φίλους και την οικογένειά μου.
Ένα μικρό «μυστικό», που γνωρίζουν λίγοι, είναι ότι όταν νιώθω την ανάγκη να αποφορτιστώ και να αδειάσει το μυαλό μου από την ένταση της καθημερινότητας, ξεκλέβω λίγο χρόνο για να επισκεφθώ την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες. Είναι ένας χώρος που μου προσφέρει ηρεμία και γαλήνη.
Αν μπορούσες να επιλέξεις ελεύθερα ένα μεγάλο ρεπορτάζ που θα ήθελες να πραγματοποιήσεις, ποιο θα ήταν και γιατί;
Αν μπορούσα να επιλέξω ένα μεγάλο ρεπορτάζ, θα ήθελα να αφορά μια δυνατή ανθρώπινη ιστορία.
Οι μικρές ζωές που βρίσκονται πίσω από τα γεγονότα είναι αυτές που με συγκινούν περισσότερο. Πιστεύω πως εκεί βρίσκεται η πραγματική ουσία της δημοσιογραφίας: στους ανθρώπους, στις δυσκολίες τους, στους αγώνες τους και στη δύναμη που πολλές φορές κρύβουν μέσα τους.
Ως άνθρωπος που κατάγεται από τη Ροδόπολη και αγαπά ιδιαίτερα ολόκληρη την περιοχή των Ποροΐων, τι θα έλεγες σε κάποιον για να τον πείσεις να την επισκεφθεί; Τι πρέπει οπωσδήποτε να δει, να γευτεί και να ζήσει;
Ως άνθρωπος που κατάγεται από τη Ροδόπολη, αισθάνομαι μεγάλη υπερηφάνεια για τον τόπο μου και για ολόκληρη την περιοχή. Είναι ένας προορισμός που συνδυάζει τη μοναδική ομορφιά της φύσης με την αυθεντικότητα των ανθρώπων.
Από τα Πορόια μέχρι τη λίμνη Κερκίνη, κάθε σημείο έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία και μαγεία. Θα έλεγα σε κάποιον να έρθει για να γνωρίσει έναν τόπο γεμάτο υπέροχες εικόνες: το επιβλητικό τοπίο του Μπέλες, τη λίμνη Κερκίνη με τη σπάνια φυσική ομορφιά της, αλλά και τα χωριά της περιοχής, τα οποία κρατούν ζωντανές τις παραδόσεις και τη φιλοξενία.
Να περπατήσει, να ηρεμήσει, να γνωρίσει τους ανθρώπους και, φυσικά, να δοκιμάσει τις τοπικές γεύσεις και τα προϊόντα της περιοχής. Είναι ένας τόπος που δεν αρκεί απλώς να τον επισκεφθείς. Πρέπει να τον ζήσεις.
Κλείνοντας, ποια είναι τα όνειρα της Σοφίας για τα επόμενα χρόνια; Πού θα ήθελες να σε βρει το μέλλον, επαγγελματικά αλλά και προσωπικά;
Για τα επόμενα χρόνια θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι και να γίνομαι καλύτερη, τόσο στη δουλειά μου όσο και ως άνθρωπος.
Δεν έχω μεγάλα και εντυπωσιακά όνειρα. Πιστεύω περισσότερο στα μικρά, καθημερινά και ουσιαστικά πράγματα: να έχουμε υγεία, να έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ και να μπορώ να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ με συνέπεια, σεβασμό και αξιοπρέπεια.
